મહાભારતનું યુદ્ધ સમાપ્ત થઈ ગયું હતું. યુધિષ્ઠિરે હસ્તિનાપુરની રાજગાદી સંભાળી લીધી હતી. પરિસ્થિતિ સામાન્ય થઈ ગઈ હતી. એક દિવસ પાંડવો ઈચ્છતા ન હતા તેવી પળ આવી. ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ દ્વારકા પરત ફરી રહ્યા હતા. પાંડવો દુ:ખી હતા. પરંતુ શ્રી કૃષ્ણએ તો પરત જવાનું જ હતું.
![](http://www.suvichardhara.com/wp-content/uploads/2019/07/220px-Boon_of_Indra_to_Kunti.jpg)
પાંડવો અને તેમનો પરિવાર શ્રીકૃષ્ણને નગરની સીમાડા સુધી વિદાય આપવા ગયો. બધાની આંખમાં આસું હતા. કોઈ શ્રીકૃષ્ણને જવા દેવા માગતા ન હતા. ભગવાન એક એક કરીને બધા સ્નેહીજનોને મળી રહ્યા હતા. ભગવાન તમામને કોઈને કોઈ ભેટ આપીને વિદાય લઈ રહ્યા હતા. અંતમાં તેઓ કુંતી માતા પાસે ગયા.
![](http://www.suvichardhara.com/wp-content/uploads/2019/07/queen_kunti_promising_drupadi_to_the_5_pandavas_rtp-1024x688.jpg)
ભગવાને કુંતી માતાને કહ્યું કે તમે મારી પાસે કંઈ ન માંગ્યું. આજે કંઈક માંગી લો. હું તમને કંઈક આપવા માંગુ છું. કુંતીના આંખમાં આંસુ આવી ગયા. તેમણે રડતા રડતા કહ્યું કે શ્રીકૃષ્ણ જો તુ મને કંઈ આપવા માંગે છે તો દુ:ખ આપ.હું ખુબ દુ:ખ ઈચ્છું છું. આ સાંભળી શ્રીકૃષ્ણ આશ્ચર્યમાં પડી ગયા.
![](http://www.suvichardhara.com/wp-content/uploads/2019/07/Queen-Kunti-640x479.gif)
શ્રીકૃષ્ણએ પૂછ્યું કે તમે આવું કેમ ઈચ્છો છો? કુંતીએ જવાબ આપ્યો કે જીવનમાં દુ:ખ રહે છે તો તમારું સ્મરણ રહે છે. દરેક ક્ષણે તુ યાદ આવે છે. સુખમાં તો ક્યારેક ક્યારેક તારી યાદ આવે છે. દુ:ખ હશે તો તારી યાદ આવશે અને તારી યાદ આવશે તો તારી પૂજા અને પ્રાર્થના પણ કરી શકીશ. પ્રસંગ નાનો છે પરંતુ મોટો સંદેશ આપે છે. ઘણા લોકો ભગવાનને દુ:ખમાંજ યાદ કરીએ છીએ, જેવી પરિસ્થિતિ અનુકૂળ બની જાયે તેવો વ્યક્તિ ભગવાનને ભૂલી જાય છે.